«Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ»

(το ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ του ΘΕΟΥ για τη ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ)

 Μια θαυμαστή αποκάλυψη του Κυρίου Ιησού για την εκκλησία των Εσχάτων Καιρών

 (το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά στο Facebook στις 23.07.2012)

 

1.    ΟΙ ΔΥΟ ΑΡΧΙΚΕΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

       Ανάμεσα στους σχολιαστές και ερμηνευτές της Αγίας Γραφής επικρατεί η άποψη ότι η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ που συναντάμε μέσα στις σελίδες της Βίβλου αναφέρεται στα λόγια του Θεού προς το Διάβολο (τον όφη) και αφορά τη συντριβή του που θα γινόταν στο σταυρό του Γολγοθά από τη θυσία του Υιού Του: «…Και έχθραν θέλω στήσει αναμέσον ΣΟΥ και της ΓΥΝΑΙΚΟΣ, και αναμέσον του σπέρματός σου και του σπέρματος αυτής· αυτό θέλει σου συντρίψει την κεφαλήν, και συ θέλεις κεντήσει την πτέρναν Αυτού» (Γένεση Γ/3:15). Η θαυμαστή αυτή προφητεία αναφέρεται στο Γ/3ο κεφάλαιο της Γένεσης (πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής), πλην όμως στο Α/1ο κεφάλαιο συναντάμε μια καταπληκτική προφητεία, που αφορά το προφητικό σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου μετά την πτώση του και αναφέρεται στο Γένεση Α/1:26 «Και είπεν ο Θεός, Ας κάμωμεν άνθρωπον κατ' ΕΙΚΟΝΑ ημών, καθ' ΟΜΟΙΩΣΙΝ ημών· και ας εξουσιάζη επί των ιχθύων της θαλάσσης και επί των πετεινών…κλπ».

       Γένεση Α/1:26 και Γ/3:15, δύο προφητείες που έχουν άμεση σχέση με τη λυτρωτική θυσία του Υιού του Θεού, του Ιησού Χριστού Η μία προφητεία έγινε ΠΡΙΝ την πτώση του ανθρώπου (Α:26) και η άλλη έγινε ΜΕΤΑ την πτώση του (Γ:15). Τα 3 πρώτα κεφάλαια της Γένεσης ξεχωρίζουν για το διαφορετικό τους περιεχόμενο: Στο Α/1ο κεφάλαιο έχουμε (σε γενικές γραμμές) τη δημιουργία του κόσμου μέσα σε επτά ημέρες, που δεν είναι ημέρες με την 24ωρη σημερινή μορφή, αλλά μεγάλες περίοδοι. Στο Β/2ο κεφάλαιο έχουμε τη δημιουργία του ανθρώπου και το κεφάλαιο αυτό στη μελέτη μας έχει μεγάλη σημασία, γιατί ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε στο Γένεση Α:26, όπως υπάρχει διάχυτη η άποψη αυτή, αλλά στο 2ο κεφάλαιο, όπου έχουμε λεπτομέρειες για το πώς ο Θεός ΜΟΝΟΣ Του έπλασε τον πρώτο άνθρωπο. Στο 3ο κεφάλαιο έχουμε την πτώση του ανθρώπου από την παρουσία του Θεού.

       Η γενική άποψη που επικρατεί ότι η πρώτη προφητεία της Βίβλου είναι το Γένεση Γ/3:15 και όχι το Γένεση Α/1:26, οφείλεται στο γεγονός της παρερμηνείας που γίνεται στο εδάφιο Α:26, σύμφωνα με την οποία: (1)Τον άνθρωπο δεν τον δημιούργησε ο Θεός μόνος Του, αλλά μαζί με τον Υιό Του, καθόσον χρησιμοποιείται πληθυντικός αριθμός «Ας ΚΑΜΩΜΕΝ», και (2) Όταν ο Θεός λέγει «Ας κάμωμεν ΑΝΘΡΩΠΟΝ», δεν αναφέρεται σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, αλλά μόνο στον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ. Στη συνέχεια θα δούμε με πολλή σαφήνεια και καθαρότητα, όπως την ερμηνεία τη δίνει η ίδια η Αγία Γραφή, ότι ο Θεός ΜΟΝΟΣ Του δημιούργησε τον πρώτο άνθρωπο και ότι το Γένεση Α/1:26 αναφέρεται στη δημιουργία ολόκληρου του ανθρώπινου γένους και όχι ειδικά στη δημιουργία του πρώτου ανθρώπου, του Αδάμ.

 2.    ΓΕΝΕΣΗ Α/1:26  και  ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ 

             «Και είπεν ο Θεός, Ας κάμωμεν άνθρωπον κατ' ΕΙΚΟΝΑ ημών, καθ' ΟΜΟΙΩΣΙΝ ημών· και ας εξουσιάζη επί των ιχθύων της θαλάσσης και επί των πετεινών…κλπ» (Γένεση Α/1:26). Εδώ είναι το 1ο προφητικό μήνυμα της Βίβλου. Ποιες αποδείξεις μπορεί να έχουμε για το θέμα αυτό; Την απάντηση, αλλά και την ερμηνεία για το θέμα αυτό, μας την δίνει η ίδια η Βίβλος από τις λέξεις - κλειδιά που χρησιμοποιεί:

 (1)      «Και ΕΙΠΕΝ ο Θεός»: Το ρήμα «είπεν» στο Εβραϊκό κείμενο είναι «αμάρ», σε ενικό αριθμό (ο πληθυντικός είναι «αμερού»). Η λέξη «Θεός» στα Εβραϊκά είναι «Ελοχίμ», σε πληθυντικό αριθμό (ο ενικός είναι «ΕΛ» ή «ΗΛ»), αλλά όταν χρησιμοποιείται για τον ΕΝΑ και ΜΟΝΟ αληθινό Θεό που υπάρχει έχει την έννοια του ενικού, είναι πληθυντικός μεγαλειότητας, κάτι που παρατηρείται πολύ συχνά στα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης, στο δε θεόπνευστο αρχαίο Ελληνικό κείμενο η λέξη «Ελοχίμ» αποδίδεται πάντοτε σε ενικό αριθμό («Θεός» και όχι «θεοί).

     Υπάρχουν περιπτώσεις μέσα στη Βίβλο, που το «Ελοχίμ» με την έννοια του ενικού αριθμού χρησιμοποιείται για ψεύτικους θεούς (βλ. Κριτές Ις΄/16:23, Έξοδος Κ/20:23, Ησαϊας ΛΖ/37:19, Σοφονίας Β/2:11, κλπ) ή για ανθρώπους, με χαρακτηριστική περίπτωση τον Μωϋσή, όπου ο Θεός τον αποκαλεί Ελοχίμ: «Εγώ σε κατέστημα Ελοχίμ εις τον Φαραώ» (Έξοδος Ζ/7:1 - Βλέπε επίσης: Έξοδος ΚΒ/22:7-8, Α΄ Σαμουήλ Β/2:25, Ψαλμός ΠΒ/82,1,6, κλπ).

(2)      «Ας ΚΑΜΩΜΕΝ άνθρωπον»: Το ρήμα «κάμωμεν» γραμματικά είναι: (α) Πληθυντικός αριθμός, που σημαίνει ότι ο Θεός, δεν θα «έκανε» μόνος Του τον άνθρωπο, έπρεπε να υπήρχε και κάποιος άλλος ή κάποιοι άλλοι. (β) Έγκλισης υποτακτικής, που φανερώνει κάτι το επιθυμητό και το προσδοκόμενο, δηλαδή κάτι που δεν υπήρχε εκείνη τη στιγμή, αλλά θα γινόταν στο μέλλον, και  (γ) Χρόνου αορίστου Β΄, που φανερώνει όχι κάτι το συγκεκριμένο και ειδικό, αλλά κάτι το καθαρά γενικό.

(3)      «Ας κάμωμεν ΑΝΘΡΩΠΟΝ»: Η Εβραϊκή λέξη που χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει τον «άνθρωπο» είναι «αδάμ», η οποία χρησιμοποιείται εκατοντάδες φορές μέσα στην Αγία Γραφή και συνήθως αφορά τον άνθρωπο ΓΕΝΙΚΑ και όχι ΕΙΔΙΚΑ τον πρώτο άνθρωπο. Υπάρχουν όμως και μερικές καθαρές και χαρακτηριστικές περιπτώσεις που αναφέρεται σαν κύριο όνομα του πρώτου ανθρώπου, του άνδρα της Εύας, ο οποίος δεν είναι απλά «αδάμ», αλλα «Αδάμ» (με κεφαλαίο Α). Η λέξη «αδάμ» σημαίνει «γήινος», «χοϊκός» και ο Θεός ήθελε να δημιουργήσει ένα όν από «χώμα», γι’ αυτό είπε «ας κάμωμεν αδάμ (άνθρωπον)», όχι «ας κάμωμεν ΤΟΝ Αδάμ (τον πρώτο άνθρωπο)», που φανερώνει την πρόθεση του Θεού να κάνει όλους τους ανθρώπους και όχι απλά τον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ.

(4)      «ΕΙΚΟΝΑ ημών» και «ΟΜΟΙΩΣΙΝ ημών»: Η δημιουργία του ανθρώπου θα γινόταν σε δύο φάσεις, (1) κατά την «εικόνα» τους, και (2) κατά την «ομοίωσή» τους. «ΗΜΩΝ»: Χρησιμοποιείται και εδώ πληθυντικός αριθμός που σημαίνει ότι Θεός ΔΕΝ ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ από μόνος Του κατά την «εικόνα» τους και κατά την «ομοίωσή» τους.

(5)      «Εξουσιάζη»: Εδώ είναι λάθος η μετάφραση του Ν.Βάμβα, το αρχαίο Εβραϊκό κείμενο είναι σε πληθυντικό αριθμό «αρχέτωσαν» (=εξουσιάζουν), που σημαίνει ότι το σχέδιο του Θεού δεν ήταν μόνο για τον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ («να εξουσιάζει»), αλλά ήταν για όλο το ανθρώπινο γένος («να εξουσιάζουν»).

          Σαν γενικό συμπέρασμα για το εδάφιο Γένεση Α/1:26, βλέπουμε το Θεό να λέει: «Και είπεν (όχι «είπαν») ο Ελοχίμ, ας κάμωμεν άνθρωπο, κατά την εικόνα μας και κατά την ομοίωσή μας», να δημιουργήσουμε δηλαδή έναν άνθρωπο, που να έχει τη δική μας ΕΙΚΟΝΑ και τη δική μας ΟΜΟΙΩΣΗ. Αυτό ήταν το σχέδιο του Πατέρα, αυτό ήταν μέσα στην πρόθεσή Του. Το ερώτημα είναι: «Πέτυχε ο Θεός να κάνει, αυτό που σχεδίασε στο εδάφιο 26, γιατί στο επόμενο 27 εδάφιο, φαινομενικά δείχνει ότι απέτυχε;». 

  3.    ΑΠΕΤΥΧΕ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΤΟΥ; (εδ. Α:27) 

       Το επόμενο εδάφιο 27 δείχνει ότι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το εδάφιο 26: «Και ΕΠΟΙΗΣΕΝ ο Θεός τον άνθρωπον κατ' ΕΙΚΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ· κατ' εικόνα Θεού ΕΠΟΙΗΣΕΝ αυτόν· άρσεν και θήλυ ΕΠΟΙΗΣΕΝ αυτούς». Ο Θεός με τον ή τους συνεργάτες Του  δεν «ΕΚΑΜΑΝ» (πληθυντικός) τον άνθρωπο, αλλά μόνος Του «ΕΠΟΙΗΣΕΝ» τον άνθρωπο και τον «εποίησεν» όχι κατά την «εικόνα ΤΟΥΣ» και κατά την «ομοίωσή ΤΟΥΣ», αλλά μόνο σύμφωνα με την πρώτη φάση (=εικόνα) και μάλιστα μόνο κατά τη δική Του εικόνα («εικόνα ΕΑΥΤΟΥ εποίησεν»). Απέτυχε ο Θεός του αρχικού σχεδίου Του; Και στο εδάφιο αυτό έχουμε λέξεις - κλειδιά που μας δίνουν την απάντηση στις απορίες μας:

 (1)   «ΚΑΜΩ» και «ΠΟΙΩ»: Ενώ στο εδάφιο Α:26 ο Θεός λέγει «Ας ΚΑΜΩΜΕΝ», στο επόμενο εδάφιο 27 η Βίβλος δεν χρησιμοποιεί το ρήμα «Και ΕΚΑΜΕΝ ο Θεός», αλλά «Και ΕΠΟΙΗΣΕΝ ο Θεός», ποια είναι η διαφορά των δύο λέξεων;

      Το ρήμα «ΚΑΜΝΩ» (Εβρ.«ΑΣΑ») σημαίνει «κατασκευάζω κάτι με κόπο από ένα προϋπάρχον υλικό, ώστε να πάρει άλλο σχήμα και μορφή». Το ρήμα «ΠΟΙΕΩ-Ω» (Εβρ.«ΜΠΑΡΑ») σημαίνει «δημιουργώ κάτι εκ του μηδενός» και αυτό εφαρμόζεται μόνο στο Θεό (στο Δημιουργό), που είναι ο μόνος που μπορεί να «ποιεί εκ του μηδενός».

       Το «ας ΚΑΜΩΜΕΝ άνθρωπο» (εδ.26) αναφέρεται προφητικά στο τι είχε σχεδιάσει ο Θεός να κάνει για όλο το ανθρώπινο γένος γενικά και στο εδ. 27 βλέπουμε το Θεό, σαν πρώτο βήμα υλοποίησης του σχεδίου Του ήταν να δημιουργήσει τον άνθρωπο μόνον «κατά την ΕΙΚΟΝΑ Του» και όχι «κατά την εικόνα ΤΟΥΣ», ούτε επίσης και «κατά την ΟΜΟΙΩΣΗ Του». Αυτό θα το έκανε σε πολύ μεταγενέστερο χρόνο τον άνθρωπο σαν το δεύτερο βήμα του σχεδίου Του.

 (2)      «Κατ’ εικόνα ΕΑΥΤΟΥ»: Εδώ βλέπουμε τη μεγάλη αντίφαση των δύο εδαφίων, όπου στο μεν εδάφιο 26 ο Θεός θέλει να κάνει τον άνθρωπο «κατ’ ΕΙΚΟΝΑ ημών και καθ’ ΟΜΟΙΩΣΙΝ ημών», δηλαδή «κατά την ΕΙΚΟΝΑ ΜΑΣ και κατά την ΟΜΟΙΩΣΗ ΜΑΣ», στο δε επόμενο εδάφιο 27 ο πληθυντικός καταργείται και βλέπουμε το Θεό ΜΟΝΟΣ Του να δημιουργεί τον άνθρωπο και όχι μόνο αυτό, αλλά να τον δημιουργεί μόνο κατά τη «ΔΙΚΗ ΤΟΥ είκονα», παραλείποντας τελείως το «καθ’ ομοίωση». Απέτυχε ο Θεός του αρχικού Του σχεδίου; Επειδή ο Θεός, δεν είναι δυνατόν να απέτυχε του σκοπού Του, εύκολα καταλαβαίνει κάποιος ότι το εδ.26 δεν αναφέρεται ειδικά στον πρώτο άνθρωπο, Αδάμ, αλλά στο ποιος ήταν ο σκοπός και το σχέδιο του Θεού για όλους τους ανθρώπους γενικά.

 (3)     «ΑΡΣΕΝ και ΘΗΛΥ εποίησεν ΑΥΤΟΥΣ»: Εάν ο Θεός στο εδ.26 αναφερόταν στη δημιουργία μόνο του πρώτου ανθρώπου (του Αδάμ), όπως πολλοί ισχυρίζονται, τότε γιατί στο εδ. 27 λέγει «αυτούς», δηλαδή «άρσεν και θήλυ», αφού γνωρίζουμε ότι ο Θεός ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ταυτόχρονα τον Αδάμ και την Εύα, αλλά σε διαφορετικό χρονικό διάστημα;Άρα το 27 εδάφιο «Και ΕΠΟΙΗΣΕΝ ο Θεός τον άνθρωπον κατ' ΕΙΚΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ· κατ' εικόνα Θεού ΕΠΟΙΗΣΕΝ αυτόν· άρσεν και θήλυ ΕΠΟΙΗΣΕΝ αυτούς», καθώς και το προηγούμενο εδ.26αναφέρονται στη δημιουργία όλων των ανθρώπων.

      Στο Ε/5ο κεφάλαιο της Γένεσης, όπου ο Θεός αναφέρεται στη γενεαλογία του ανθρώπου, αφού λέγει ότι «άρσεν και θήλυ εποίησεν ΑΥΤΟΥΣ και ευλογησεν ΑΥΤΟΥΣ…» συνεχίζει και λέγει ότι «εκάλεσε το όνομα ΑΥΤΩΝ αδάμ, καθ’ ήν ημέραν εποίησεν ΑΥΤΟΥΣ». Ποιους εννοεί εδώ η Βίβλος, όταν λέγει «αυτών» στους οποίους έδωσε το όνομα «αδάμ», δηλαδή «γήινος, χοϊκός; Φυσικά, δεν μπορεί να εννοεί μόνο τους δύο πρωτόπλαστους, γιατί είχαν ήδη ονόματα για να ξεχωρίζουν, αλλά εννοεί όλους τους «αδάμ», όλους τους ανθρώπους.

4.    Ο ΘΕΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΕΠΟΙΗΣΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ

             Στο εδάφιο 26 βλέπουμε ποιο ήταν το προφητικό σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου, που δεν θα το πραγματοποιούσε μόνος Του, γιατί ακόμα δεν είχε γεννηθεί ο Υιός Του. Στο εδάφιο 27 βλέπουμε την αρχή της εκπλήρωσης του σχεδίου του Θεού με το να δημιουργήσει τον άνθρωπο σε πρώτη φάση μόνο κατά τη «δική ΤΟΥ εικόνα» και με απώτερο στόχο να γίνει «κατά την εικόνα ΤΟΥΣ και κατά την ομοίωσή ΤΟΥΣ».

         Αυτό φαίνεται και από το Β/2ο κεφάλαιο της Γένεσης, όπου στο εδ.2 λέγει: «Και είχε συντετελεσμένα ο Θεός εν τη ημέρα τη εβδόμη τα έργα Αυτού, τα οποία έκαμε». Δηλαδή, ο Θεός στις πρώτες έξι (6) ημέρες τελείωσε όλο το δημιουργικό Του έργο. Δημιούργησε τον ουρανό, τη γη, την ατμόσφαιρα, τη θάλασσα, την ξηρά, τα δένδρα (βλάστηση), τον ήλιο και τους αστέρες, τα ζώα (ξηράς, θάλασσα και αέρα) και τέλος την έκτη ημέρα, δημιούργησε τον άνθρωπο για τον οποίο είχε ετοιμάσει ένδοξα σχέδια, όχι απλά να τον δημιουργήσει και να τον βάλει μέσα στον κήπο της Εδέμ «δια να εργάζηται και να φυλάττη αυτόν» (εδ.Β:15), αλλά για να τον κάνει «κατά την ΕΙΚΟΝΑ Του» και «κατά την ΟΜΟΙΩΣΗ Του», τον είχε προορίσει για δόξα.

         Αυτό το βλέπουμε και πάλι με σαφήνεια στη Βίβλο, όπου παρατηρούμε το εξής: Ενώ στο εδ.Α/1:27 αναφέρεται στη δημιουργία του πρώτου ανθρώπου «Και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον κατ' εικόνα εαυτού, κατ' εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν», στο εδ.Β/2:7 αναφέρεται και πάλι στη δημιουργία του πρώτου ανθρώπου, αλλά με περισσότερες λεπτομέρειες, που σημαίνει πολύ καθαρά ότι στο Γένεση Α/1:26 η Γραφή μας δείχνει, ΤΙ ο Θεός είχε σχεδιάσει να κάνει στο ΜΕΛΛΟΝ και όχι ΤΙ είχε ήδη κάνει στο ΠΑΡΕΛΘΟΝ: «Και έπλασε Κύριος ο Θεός τον άνθρωπον από χώματος εκ της γης. και ενεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής, και έγεινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν».

        Το ότι ο Θεός στο Γένεση Α/1:26-27 αναφέρεται στο τι είχε σχεδιάσει για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, και όχι ειδικά για τον πρώτο άνθρωπο, φαίνεται από την περιγραφή της δημιουργίας του πρώτου ανθρώπου στο Β/2ο κεφάλαιο της Γένεσης, όπου ο Θεός Μόνος Του πήρε πηλό και έπλασε τον Αδάμ και κατόπιν από την πλευρά του δημιούργησε και την Εύα: 

«Και ΕΠΛΑΣΕ Κύριος ο Θεός τον άνθρωπον από χώματος εκ της γης. και ενεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής, και έγεινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν» (εδ.Β:7). 

 «Και ΕΙΠΕΝΚύριος ο Θεός, Δεν (είναι) καλόν να ήναι ο άνθρωπος μόνος· θέλω κάμει εις αυτόν βοηθόν όμοιον με αυτόν» (εδ.Β:18). 

 «Και ΕΠΕΒΑΛΕ Κύριος ο Θεός έκστασιν επί τον Αδάμ, και εκοιμήθη· και έλαβε μίαν εκ των πλευρών αυτού και έκλεισε με σάρκα τον τόπον αυτής» (εδ.Β:21).

 «Και ΚΑΤΕΣΚΕΥΑΣΕ Κύριος ο Θεός την πλευράν, την οποίαν έλαβεν από του Αδάμ, εις γυναίκα και έφερεν αυτήν προς τον Αδάμ» (εδ. Β:22).

        Στα παραπάνω εδάφια η Βίβλος γράφει «Και έπλασε… Και είπεν….Και επέβαλε….Και κατεσκεύασε ΚΥΡΙΟΣ ο Θεός», δεν γράφει «Και έπλασαν… Και είπαν….Και επέβαλαν…. Και κατεσκεύασαν  ΚΥΡΙΟΙ οι Θεοί». Στο εδ. Α/1:27 τρεις φορές αναφέρεται το ρήμα «μπαρά» (ποιέω-ω) στον ενικό αριθμό «Και ΕΠΟΙΗΣΕΝ ο Θεός τον άνθρωπον κατ' ΕΙΚΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ· κατ' εικόνα Θεού ΕΠΟΙΗΣΕΝ αυτόν· άρσεν και θήλυ ΕΠΟΙΗΣΕΝ αυτούς». Η μαρτυρία του Λόγου του Θεού ότι ο Θεός ΜΟΝΟΣ Του δημιούργησε τον άνθρωπο επιβεβαιώνεται από συνεχείς αναφορές.                         

 5.    ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

             Στο εδάφιο 27 βλέπουμε αυτό που ο Θεός είχε σχεδιάσει για τη σωτηρία του ανθρώπου να αρχίζει σιγά - σιγά να το πραγματοποιεί σε διάφορα στάδια:

 (1)      ΚΑΤ’ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ: Πρώτο στάδιο ήταν να δημιουργήσει τον άνθρωπο «κατ’ εικόνα Του», κάτι που δεν έκανε με την υπόλοιπη δημιουργία Του. Έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο τις γραμμές της θείας τελειότητάς Του, του έδωσε τα πνευματικά Του χαρακτηριστικά και όχι ότι του έδωσε τη μορφή Του (πρόσωπο, χέρια, πόδια, κλπ), γιατί ο Θεός είναι Πνεύμα και δεν έχει μορφή (βλ. Ιωάννης Δ/4:24, Πράξεις ΙΖ/17:24-28, Β΄ Κορινθίους Γ/3:17, Γένεση Α/1:2, Ιωήλ Β/2:28, κλπ). Βέβαια ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, κατά τη μορφή Εκείνου, τον οποίο είχε ΠΡΟΓΝΩΡΙΣΕΙ (βλ. Α’  Πέτρου Α/1:18, Πράξεις Β/2:23, Αποκάλυψη ΙΓ/13:8, κλπ) και τον οποίο είχε μέσα την ΠΡΟΘΕΣΗ Του, σαν μέσο εξιλέωσης (βλ. Ρωμαίους Γ/3:25, Εφεσίους Γ/3:9-11, Β΄ Τιμόθεου Α/1:9-10).

 (2)      ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ: Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο κυριαρχικά δικαιώματα επάνω σε ολόκληρη τη δημιουργία Του (βλ. Γένεση Α/1:28), δικαιώματα τα οποία αργότερα έχασε ο άνθρωπος με την παρακοή του ενώπιον του Θεού και η δοσμένη από το Θεό εξουσία του πέρασε στον «άρχοντα του κόσμου τούτου», τον Διάβολο.

 (3)      ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΛΟΓΗΣ: Ο Θεός έδωσε επίσης στον άνθρωπο την ελευθερία εκλογής, την ελεύθερη δηλαδή βούληση, ώστε να μπορεί να εκλέγει το καλό ή το κακό, να μπορεί να δέχεται και να απορρίπτει, ιδιότητα την οποία στερούνται τα ζώα και κάνει τον άνθρωπο να ξεχωρίζει από όλη την υπόλοιπη δημιουργία του Θεού.

(4)      ΠΝΕΥΜΑ ΘΕΟΥ: Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο από το Πνεύμα Του, το οποίο δεν έχουν τα ζώα: «Και ενεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού ΠΝΟΗΝ ΖΩΗΣ». Όλος ο οργανικός κόσμος, σε ξηρά, θάλασσα και αέρα, ζει, αναπτύσσεται, πεθαίνει και εξαφανίζεται, ενώ ο άνθρωπος όταν πεθαίνει δεν εξαφανίζεται, αλλά τον μεν ΣΩΜΑ του επιστρέφει στη γη από την οποία προήλθε και στην οποία θα παραμείνει μέχρι την ανάσταση των σωμάτων των νεκρών, το δε ΠΝΕΥΜΑ του επιστρέφει στο Δημιουργό Του, ο οποίος του το έδωσε

           «ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΜΟΙΩΣΗ ΤΟΥ»: Το απώτερο σχέδιο του Θεού ήταν ο άνθρωπος να γίνει και «κατά την ΟΜΟΙΩΣΗ Του», αλλά αυτό όμως θα γινόταν μελλοντικά, όταν ο Υιός Του, ο άνθρωπος Χριστός Ιησούς, που θα γεννιόταν από την παρθένο Μαρία εκ Πνεύματος αγίου, θα σταυρωνόταν, θα πέθαινε, θα ανασταινόταν και θα έστελνε την επαγγελία του Πατρός στους ανθρώπους, οπότε θα μπορούσε χωρίς εμπόδιο να κατοικήσει μόνιμα στις καρδιές τους για να αρχίσει ο άνθρωπος να γίνεται και «καθ’ ΟΜΟΙΩΣΗ Του», γεγονός το οποίο θα γίνει στον ουρανό, όταν δούμε τον Κύριο Ιησού πρόσωπο με πρόσωπο και τότε θα είμαστε ΟΜΟΙΟΙ με Αυτόν: «Τώρα είμεθα τέκνα Θεού, και έτι δεν εφανερώθη τι θέλομεν είσθαι· εξεύρομεν όμως ότι όταν φανερωθή, θέλομεν είσθαι ΟΜΟΙΟΙ με Αυτόν, διότι θέλομεν ιδεί Αυτόν καθώς είναι» (βλ. Α'  Ιωάννου Γ/3:2)

 6.    H ΠΡΟΒΛΕΨΗ  και   H ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

            Άρα στο Γένεση Α/1:26-27 έχουμε το πρώτο προφητικό μήνυμα της Βίβλου, που είναι το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου από το Θεό, ο όποιος προέβλεψε ΠΡΙΝ την πτώση του ανθρώπου (Ρωμαίους Γ/3:25) και ενήργησε ΜΕΤΑ την πτώση του (Α΄ Πέτρου Α/1:18-20, αρχ. κείμενο), άλλωστε αυτό φαίνεται με σαφήνεια από το Β/2ο κεφάλαιο της Γένεσης, όπου περιγράφεται με λεπτομέρεια η δημιουργία του πρώτου ανθρώπου από τον Θεό μόνο Του, σαν την φάση του σχεδίου Του. Με τη μελλοντική θυσία του Υιού Του θα ακολουθούσε και η φάση του σχεδίου Του, γι’ αυτό αναφέρεται σε πληθυντικό αριθμό στη Γένεση «Ας ΚΑΜΩΜΕΝ άνθρωπον κατ' εικόνα ΗΜΩΝ, καθ' ομοίωσιν ΗΜΩΝ».

         Η Αγία Γραφή μας αποκαλύπτει δύο εκδηλώσεις της θαυμαστής και άπειρης αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο, που είναι η «πρόβλεψη» σε πρώτη φάση και η «ενέργεια» σε δεύτερη φάση. Ειδικότερα, ο Θεός:

 (1)       Προέβλεψε ΠΡΙΝ από την πτώση του ανθρώπου,

          «…Τον οποίον (δηλ. τον Ιησούν) ο Θεός προέθετο μέσον εξιλεώσεως διά της πίστεως εν τω αίματι Αυτού, προς φανέρωσιν της δικαιοσύνης αυτού διά την άφεσιν των προγενομένων αμαρτημάτων διά της μακροθυμίας του Θεού» (Ρωμαίους Α/1:25).

 (2)   Ενήργησε ΜΕΤΑ την πτώση του στην αμαρτία, 

            «Εξεύροντες ότι δεν ελυτρώθητε από της ματαίας πατροπαραδότου διαγωγής υμών διά φθαρτών, αργυρίου ή χρυσίου, αλλά διά του τιμίου αίματος του Χριστού, ως αμνού αμώμου και ασπίλου, όστις ήτο μεν προορισμένος/προεγνωσμένος(το αρχαίο κείμενο γράφει «προεγνωσμένου μεν») προ καταβολής κόσμου, εφανερώθη δε εν τοις εσχάτοις καιροίς διά σας» (Α’  Πέτρου Α/1:18-20).

            Ο Θεός αγαπώντας τον αμαρτωλό άνθρωπο και μισώντας την αμαρτία, ενήργησε με τέτοιον τρόπο, ώστε η ΑΓΑΠΗ Του και η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ Του σε μια αρμονική συνεργασία να εξεύρουν το έργο της λύτρωσης, με το οποίο η ΑΓΙΟΤΗΤΑ Του και η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ Του, θα χτυπούσαν την αμαρτία όχι επάνω στον άνθρωπο, αλλά επάνω σε κάποιον αντικαταστάτη του, επάνω σε κάποιο εξιλαστήριο Αρνίον και με αυτόν τον τρόπο η ΑΓΑΠΗ του Θεού θα αγκάλιαζε όλους εκείνους που θα ήθελαν να επανασυνδεθούν μαζί Του, διά μέσου της μετάνοιας και της πίστης στη θυσία Εκείνου. Αυτό το νόημα έχει και ο προφητικός Ψαλμός ΠΕ/85:10-11 που λέγει: «ΕΛΕΟΣ και ΑΛΗΘΕΙΑ συναπαντήθησαν· ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ΕΙΡΗΝΗ εφιλήθησαν, αλήθεια εκ της γης θέλει αναβλαστήσει, και δικαιοσύνη εξ ουρανού θέλει κύψει».Το αρχαίο Εβραϊκό κείμενο δεν γράφει «θέλει κύψει», κάτι δηλαδή που θα γίνει στο μέλλον, αλλά «διέκυψε», κάτι που ήδη έχει γίνει στο παρελθόν. 

         Η αγάπη του Θεού για τον αμαρτωλό άνθρωπο φανερώνεται επάνω στο Γολγοθά. Εκεί βλέπουμε το Θεό, όχι ως Θεό ΚΡΙΣΗΣ, αλλά ως Θεό ΑΓΑΠΗΣ, γιατί την κρίση Του την έριξε επάνω στον Υιό Του. Ο άνθρωπος έξω από τον Ιησού Χριστό, πρέπει να φοβάται το Θεό. Ο Θεός στο Γολγοθά, διά μέσου του Ιησού, προσφέρει καθαρισμό, αποκατάσταση και δικαιοσύνη, γιατί από άποψη δικαιοσύνης ο άνθρωπος είναι πνευματικά ρυπαρός: «Πάσα η δικαιοσύνη ημών (είναι) ως ρυπαρόν ιμάτιον» (Ησαϊας ΞΔ/64:6 - Βλέπε: Β΄ Τιμόθεου Α/1:19, Τίτος Γ/3:5, Ρωμαίους Γ/3:20, Γαλάτας Β/2:16, Φιλιππησίους Γ/3:9, κλπ).

         Πηγαίνοντας ο κάθε άνθρωπος στο Γολγοθά, αποδεχόμενος ότι ο Ιησούς πήρε τη δική του θέση, όχι μόνο αποκαθιστά την κομμένη σχέση του με το Θεό, αλλά γίνεται και συμμέτοχος της βασιλείας και της δόξας του Ιησού Χριστού: «Κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού, εάν συμπάσχωμεν διά να γείνωμεν συμμέτοχοι της δόξας Αυτού» (Ρωμαίους Η/8:17).

       Στην Εφεσίους Β/2:5-6 ο απ. Παύλος γράφει: «Και ενώ ήμεθα νεκροί διά τα αμαρτήματα, εζωοποίησεν ημάς μετά του Χριστού· κατά χάριν είσθε σεσωσμένοι· και συνανέστησε και συνεκάθισεν εν τοις επουρανίοις διά Ιησού Χριστού». Tριπλή η ενέργεια του Κυρίου Ιησού, μας ΕΖΩΟΠΟΙΗΣΕ, μας ΣΥΝΑΝΕΣΤΗΣΕ και μας ΣΥΝΕΚΑΘΙΣΕ για ένα δοξασμένο σκοπό, που είναι να είμαστε «εις έπαινον της δόξης της χάριτος Αυτού, με την οποίαν εχαρίτωσεν ημάς διά του ηγαπημένου (Αυτού), διά του οποίου έχομεν την απολύτρωσιν διά του αίματος Αυτού, την άφεσιν των αμαρτημάτων, κατά τον πλούτον της χάριτος Αυτού» (Εφεσίους Α/1:6-7). Αυτό ήταν το σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο.

7.    Η  ΠΡΩΤΗ  ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

 «26. Και είπεν ο Θεός, Ας κάμωμεν άνθρωπον κατ' ΕΙΚΟΝΑ ημών, καθ' ΟΜΟΙΩΣΙΝ ημών· και ας εξουσιάζη (αρχαίο: «αρχέτωσαν») επί των ιχθύων της θαλάσσης και επί των πετεινών……..κλπ.

«27. Και ΕΠΟΙΗΣΕΝ ο Θεός τον άνθρωπον κατ' ΕΙΚΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ· κατ' εικόνα Θεού ΕΠΟΙΗΣΕΝ αυτόν· άρσεν και θήλυ ΕΠΟΙΗΣΕΝ αυτούς» (Γένεση Α/1:26-27)

         Στη Γένεση Α:26 ο Θεός με την πρόγνωσή Του αναφέρεται στο μελλοντικό σχέδιο της συνεργασίας Του με τον Υιό Του, τον οποίο θα γεννούσε δια μέσου της παρθένου Μαρίας. Ο Θεός είπε «Ας ΚΑΜΩΜΕΝ άνθρωπον…», ο πληθυντικός αριθμός του ρήματος «κάμωμεν» αναφέρεται (1) στον Ένα και Μοναδικό Θεό που υπάρχει, τον Πατέρα (θεία φύση), και (2) στον «άνθρωπο Χριστό Ιησού, που δεν είχε γεννηθεί ακόμα (ανθρώπινη φύση», γιατί και οι δύο λαμβάνουν μέρος στο να κάνουν τον άνθρωπο να γίνει κατά την «εικόνα» και κατά την «ομοίωση» του Θεού. Πως γίνεται αυτό με δύο απλά λόγια;

  •   Ομεν ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ πέθανε για τις αμαρτίες του ανθρώπου (ως άνθρωπος πέθανε, γιατί ο Θεός δεν πεθαίνει).
  •  Ο δε ΠΑΤΕΡΑΣ ΘΕΟΣ δέχτηκε τη θυσία του Υιού Του, συγχωρώντας τον άνθρωπο.

        Το ότι λέγει «εικόνα ημών», δηλαδή ΜΙΑ εικόνα για ΔΥΟ πρόσωπα και όχι «εικόνες ημών», αυτό φανερώνει ότι ο Ιησούς θα ήταν η ορατή εικόνα του Θεού του αοράτου, όπως αναφέρεται και στην Κολοσσαείς Α/1:15 «όστις (ο Ιησούς) είναι εικών του Θεού του αοράτου». Έχουμε μία εικόνα, την εικόνα του ΘΕΟΥ και του ΑΝΘΡΩΠΟΥ. Έτσι με το σχέδιο του Θεού της εν Χριστώ Ιησού σωτηρίας, ο άνθρωπος γίνεται «κατ’ εικόνα Χριστού», ο οποίος είναι η «εικόνα του Θεού» και ο αρχικός σκοπός του Θεού να κάνει τον άνθρωπο «κατ’ εικόνα Του» πραγματοποιείται.

          ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο Θεός είπε «Ας κάνουμε τον άνθρωπο κατά την εικόνα μας και κατά την ομοίωσή μας, ώστε να εξουσιάζουν επάνω σε όλη τη δημιουργία» και το πρώτο το στάδιο της υλοποίησής του σχεδίου Του ήταν να «ποιήσει» μόνος Του τον άνθρωπο κατά τη δική Του εικόνα, με απώτερο σκοπό να γίνει και κατά την ομοίωσή Του, αυτό όμως δεν θα το έκανε μόνος Του, αλλά μαζί με τον Υιό Του, τη θυσία του Οποίου θα δεχόταν ως αντίλυτρο  για την αμαρτία του ανθρώπου. Ένα θαυμαστό σχέδιο του Θεού «προ καταβολής κόσμου», που φανερώνει την καρδιά της αγάπης Του, γιατί ο Υιός Του, ο Ιησούς Χριστός ήταν «το (προεγνωσμένο) Αρνίον το εσφαγμένον, ΠΡΟ καταβολής κόσμου», πριν ακόμα ο κόσμος δημιουργηθεί.      

 ---------------------------------------------------------------------------------

Για πληροφορίες – επικοινωνία:

 COPYRIGHT: 07/2012- ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΤΖΕΛΕΠΗΣ - Τηλ. Κινητό: 694-4921318

 E-MAIL:filadelfos02@hotmail.cοm  - FACEBOOK: Alkiviadis Tzelepis (Filadelfos)

-----------------------------------------------------------------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1η: Το παρόν άρθρο περιλαμβάνεται στο βιβλίο με τίτλο: «ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ» (Μικρή ΒΙΒΛΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ) - Εκδόσεις «ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΣ

 ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2η: Το άρθρο αυτό μπορείτε να το κατεβάσετε σε μορφή PDF από την επιλογή "αρχεία" με τον κωδικό αριθμό "Τεύχος 30ΣΕ"

"ΤΟ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ και ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ" - Λεπτομερή ανάλυση στο εδάφιο Γένεσις Α:26-27. Το μήνυμα αυτο δόθηκε στην αίθουσα "¨ΘΕΡΙΣΜΟΣ" στις 20.02.2008 με ομιλητή τον Αλκιβιάδη Τζελέπη.

Τεύχος 30ΣΕ_Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ (Γένεση Α,26-27)